Obraniak: Do polskiej kadry nie wpadłem na chwilę

10.08.2009 | 10:05

- Chciałbym w reprezentacji Polski grać przez wiele następnych lat. mam nadzieję, że dostanę więcej niż jedną szansę - powiedział w wywiadzie dla "Przeglądu Sportowego" Ludovic Obraniak.

skomentuj

PRZEGLĄD SPORTOWY: Wielu kibiców oczekuje od pana cudów na boisku w meczach reprezentacji Polski. Czuje pan z tę presję?
LUDOVIC OBRANIAK: Presja w moim zawodzie to normalna sprawa. Lubię ją. Dodatkowo mnie mobilizuje, zwieksza poziom adrenaliny. Jeśli zagram przeciwko Grecji to będzie coś. Na tę szansę czekałem dwa lata. Myślę, że ludzie polubią mnie za podejście do piłki. Bo ja na boisku nie odpuszczam, walczę.

PS: Podobno po ogłoszeniu kadry na mecz z Grecją pytał się pan, jak pańska obecność została odebrana przez polskich kibiców. To rzeczywiście takie ważne?
Tak, bo piłkarze grają przede wszystkim dla kibiców. To onio pierwsi mnie rozliczą z gry. Chciałbym wiec wiedzieć, jakie mam notowania na starcie.

PS: Oczekiwania są spore, tak samo jak kredyt zaufania. Ale problemem może się okazać nie pański poziom piłkarski, tylko nieznajomość polskiego języka. Dlaczego jeszcze nie nauczył się pan chociaż kilku zwrotów? Przecież był pan już od dwóch lat świadom, że wcześniej czy później otrzyma nasze obywatelstwo?
Sprawa z nadaniem polskiego obywatelstwa przebiegała dziwnie. Mój tata pewnego dnia wyrysował drzewo genealogiczne naszej rodziny. Wynikało z niego, że jeden z moich dziadków urodził się w Polsce. Później procedura zaczęła się przeciągać, zaginęła część dokumentów potrzebnych do uzyskania obywatelstwa i pojawiły się chwile zwątpienia.

PS: A w którym sektorze boiska kibice zobaczą Obraniaka?
W Lille grałem już niemal wszędzie w pomocy, prawej czy lewej stronie, na pozycji dziesiątki i na defensywnym pomocniku. Nie ma więc większego znaczenia gdzie zostanę ustawiony.

PS: Widzi pan szansę przebicia się do podstawowego składu na koniec eliminacji?
Mam taką nadzieję. Moim celem nie jest wskoczenie na chwilę do drużyny. Chciałbym w niej grać przez wiele następnych lat. Mam nadzieję, że dostanę więcej niż jedną szansę.

PS: Co pan sądzi o Beenhakkerze?
Nic, bo go jeszcze nie znam.

PS: Nie żal panu stracenia szansy na grę w barwach Francji?
Nie, bo już dawno zdecydowałem, że chcę grać dla Polski.

Cały wywiad przeczytasz w poniedziałkowym "Przeglądzie Sportowym".